Hematocriet of Hypocriet...

Is wat er de laatste dagen aan het gebeuren de zoveelste stuiptrekking vanuit het profpeloton ? Of staan we nu écht voor dé grote doorbraak die zich niet beperkt tot de bekentenissen vanuit de Telekom ploeg maar veel ruimer zou moeten gaan ?
Op regelmatige tijdstippen worden beschuldigingen ge-uit die dan vervolgens steevast ontkend worden door de betrokkenen of die na verloop van tijd een stille dood sterven. Vanaf dan is alles weer peis en vree tot de volgende opstoot van geruchten weer de kop op steekt. En altijd horen we dezelfde stellingnames gaande van" nu moeten ze maar tot op het bot gaan " tot " dit is de laatste kans voor het wielrennen " en ga zo maar door. Maar uiteindelijk draait heel die mallemolen nog altijd gewoon door.

Onlangs heb ik het boek van Jef D'Hondt gekocht. Dit boek bestaat uit drie grote delen. In het eerste deel geeft hij verhalen vanuit de buik van het peloton mee waarin hij zelf een actieve rol heeft gespeeld. Naam en toenaan worden vernoemd. Het tweede - ietwat saaiere deel - gaat over zijn eigen periode als wielrennen en hoe hij toen zelf reeds aan de verboden spullen zat. In het laatste deel geeft - de al zo vaak verguisde - Jean Marie Dedecker een nawoord.
Bij lezing van het eerste deel krijg je als niet-insider in de profwielrennerij bijna kippevel. De experimenten met allerlei substanties, de (soms fysisch erg pijnlijke) pogingen om dopinggebruik te maskeren, het bedrog bij dopingcontroles, de onthullingen over een Telekom systeem, de rol van Godefroot, het benoemen van de renners met naam en toenaam, ...

Moet je dit alles nu met een korreltje zout nemen of is het "de waarheid en niets dan de waarheid" ??? Wel, na de publieke bekentenissen van de laatste dagen, ben ik geneigd voor dit laatste te kiezen. Meer nog, waarom zou wat zich bij Telekom afspeelde zich niet hebben voorgedaan bij andere ploegen ???

Patrick Lefevere zegt " Mij interesseert het heden ".
Het probleem dat ik met deze uitspraak heb is dat de renners die in de jaren 80 en 90 hun prestaties probeerden te verbeteren ( sorry, ik bedoel "vervalsen" ) door toediening van niet opspoorbare producten nu in vele gevallen doorgegroeid zijn naar een rol als ploegleider of ploegmanager. Waarom zouden zij nu plots wel pleiten voor een cleane wielersport als je weet dat er ook vandaag de dag onopspoorbare producten bestaan. De vicieuze cirkel weet je wel...

Geliefd of uitgespuwd ... dat is het lot van Jean-Marie Dedecker. De middenweg (in zijn sportuitspraken) bestaat niet voor deze man. 't Is zwart of wit. Geen grijze zones. Hoe je het ook draait of keert , het is nog niet vaak voorgekomen dat hij heeft moeten inbinden na één van zijn "stoute" uitspraken. En als het gebeurde dan is dit vooral onder druk van dreigende processen of boetes. Zijn "getuigen" willen niet in publiek getuigen. Juist die publieke getuigenissen hebben we de afgelopen week mogen meemaken en ik hoop dat ook anderen hun ontkenningen gaan doorbreken.

Hoe het daarna moet verdergaan ??? Geen idee.

Oudenaarde - Geraardsbergen (5 mei 2007)

20070505_oudenaarde

Dé dag uit onze Ventoux voorbereiding. We zijn ingegaan op het voorstel van Jo, één van de anciens van 2006. Afkomstig uit de streek van Geraardsbergen heeft hij ons gegidst van Oudenaarde naar Geraardsbergen en terug. Grotendeels via de Ronde Van Vlaanderen route kregen we naast een aantal pittige hellingen ook de nodige ‘alles lostrillende kasseistroken’ te verwerken. Is het nu omdat de conditie beter wordt of heeft het eerder met parcourskennis te maken maar ik verteer de hellingen beter en beter. (maar gezien deze zijn nog klein bier zijn in vergelijking met dat bultje in de Provence is het nog koffiedik kijken hoe die verteerd zal worden)
Halverwege kwam onze 11-koppige groep samen aan op het bevoorradingspunt. Jo’s oprit was de place to be. Een rijkelijk, van allerlei sportieve hapjes, voorziene tafel kende succes met de Mattetaart als typisch streekgerecht. Bananen, koekjes, koude en warme dranken waren er allemaal. Een aantal onder ons hebben ook een graai gedaan in “de rode pot” … waarna ze vervolgens de eerste kilometers nadien vleugels kregen … Toch effe bij Jo navragen wat er in dat goedje zat.
Een goeie douche en een zonnig terrasje verder hebben we een bezoekje gebracht aan het Centrum Ronde Van Vlaanderen in Oudenaarde. Nostalgie en historiek gecombineerd met een aantal “doe activiteiten” zorgen dat de bezoeker zich en goed beeld kan vormen over de RvV. Voor ervaringsdeskundigen zoals wij … was dit vooral een bevestiging van wat we zelf al aan de lijve hebben ondervonden.
En nog was de dag niet gedaan … collega Luc had voor ons – via een lekker vier gangenmenu - nog een mooie afsluiter van de dag geregeld.

Oh ja … heeft iemand nu enig idee wat nu het echte verhaal was van “Het sleuteltje van Guido….” ???