Gedecoreerd...

Vandaag - doorheen een postkaartenlandschap (want alles wit) - naar Zolder getrokken. Naast het autocircuit heeft de Vlaamse Wielerschool hier ook een Limburgse afdeling. Deze wordt geleid door ex-Rabobanker Marc Wauters. Omdat hij het voorbije jaar ook de opleiding "Initiator Wielrennen" heeft gevolgd werden alle geslaagde cursisten ginds uitgenodigd om hun diploma af te halen.

Deel 2....

.... van het weerwoord komt er niet ....

Vandaag een tante gaan begraven. In onze jonge jaren zagen we elkaar al wel eens op een kerstfeestje dat door een andere tante van de grote familie Laerte werd georganiseerd. Wanneer zulke gelegenheden dan wegvallen verwateren ook die familiale contacten. Ze blijven dan beperkt tot trouwpartijen en begrafenissen. Wanneer je dan op een dag zoals vandaag al die vertrouwde gezichten terugziet en een beproefde familie steun ziet vinden bij elkaar dan wordt al het andere naar de achtergrond verdrongen. Wordt plots weer veel minder belangrijk en gerelativeerd.

Tweede reden om geen energie of woorden meer te verspillen aan iets waar toch niet meer aan te veranderen valt en er definitief een dikke streep onder te trekken is een reactie die ik ontvangen heb van iemand die heel wat zou kunnen betekenen voor de club. Maar gezien studies uiteraard voorgaan zal dat de komende periode wat moeilijker worden. Bedankt voor je steun !

“Every day you (may) make progress. Every step may be fruitful. Yet there will stretch out before you an ever-lengthening, ever-ascending, ever-improving path. You know you will never get to the end of the journey. But this, so far from discouraging, only adds to the joy and glory of the climb. (…) Don't give them what they want. Just ignore them, if they ask you straight up just tell them what it actually was, maybe go into a little detail to bore them, they'll get bored and leave you alone.”

Waar ging het uiteindelijk over ?

Teamplayers....

Aanleiding voor dit stukje : een artikeltje (hier kom ik bij een volgende gelegenheid nog wel eens op terug) op de website van één van onze (bijna ex-) rensters . Deel 1 van mijn reactie hierop ...

We staan op een keerpunt met de rennersbegeleiding bij onze Dijlespurters. Van een trainingsbegeleiding die onderdoorzichtig was, niet aangeboden werd aan iedereen en daarbovenop nog regelmatig bepaalde vertrouwensrelaties niet respecteerde gaan we vanaf nu over - zeker al voor de Miniemen, Aspiranten en Nieuwelingen - naar een systeem waarbij de renners centraal staan en de begeleiding ten dienste staat van hen. Aanbod vrij voor iedereen. Geen verplichting maar wel zo transparant als water. Wij zoeken teamplayers (M/V met talent, maar vooral met veel zin om een mooie sport te beoefenen) die samen met ons het uitgestippelde pad willen bewandelen. Geen verborgen agenda's. Geen voorkeursbehandelingen. Geen trainer wiens motto het is "Al wie doet wat ik zeg zal er komen" maar wel begeleiders die renners aanmoedigen hun sport op een gedegen manier te beoefenen. Kansen geven aan iedereen. Iedereen gelijk.
Laat dat de nieuwe stijl van de Dijlespurters zijn.
Het vraagt moed om reeds bewandelde paden af te sluiten en een nieuwe richting in te slaan maar ik merk die wil zeker bij het huidige bestuur.

PS. Laat duidelijk zijn dat ik zowel de blijvende als de vertrekkende renners (want het is niet daarmee dat je problemen hebt...) het beste toewens voor de komende seizoenen !!!

De verleiding.....

In mijn vorig stukje had ik het over Paul De Leeuw. "De verleiding" is dan weer een nummer van een andere grote Nederlandse mijnheer Frank Boeijen. Maar het is niet daarnaar dat ik met deze titel refereer. Wel is het zo dat ik me weer laten verleiden heb. Laten verleiden om nogmaals een groepje KBC'ers in hun voorbereiding bij te staan om hen zo te helpen de Mont Ventoux te overwinnen. In mijn achterhoofd rijpt dan bij mezelf ook het idee om na 1 beklimming in 2006, vorig jaar 2 beklimmingen in 2008 voor de ultieme droom te gaan nl. 3 beklimmingen op 24u. Droom of realiteit : Afspraak op 31 mei 2008.
Als er iemand bij het lezen van dit stukje (en van de andere Ventoux artikeltjes op deze Blog) zin heeft om deze uitdaging aan te gaan => laat maar weten...

Paul De Leeuw - Symphonica in Rosso

Afgelopen week eindelijk Paul De Leeuw live in concert gezien. 180 km met de wagen naar Arnhem waarin hij 5 avonden op rij de Gelredome (thuishaven van Vitesse) uitverkocht had. Samen met een 40koppig symfonisch orkest, gastoptredens van Marco Borsato, Simone Kleinsma, Adje, enz... zette hij bijna 3u lang de hal op zijn kop. Mocht gerust dubbel zolang geduurd hebben. 29000 enthousiaste Hollanders met daartussen minstens 2 Belgen uit Duffel. Puur genieten...even ver weg van het echte leven...Nog even verder genieten kan via dit linkje (live illegaal gefilmd...) Leuke liedjes duren echter niet lang...dus back to reality...

Paus vind dat we meer moeten sporten...

Vandaag in Het Laatste Nieuws gelezen dat de paus vind dat sport bijdraagt tot de ontwikkeling van de menselijke persoon. Benedictus stelt dat sporten het leven als geschenk van God helpt te ontdekken. We moet het juiste evenwicht tussen geest en lichaam er zijn. Sport mag niet louter gereduceerd worden tot het nastreven van resultaten, zelfs niet op topniveau.

We zullen er aan denken als we weer eens aan een zware training bezig zijn....

To be or not to be(ttini)

Na een jaar waarin het ene dopingschandaal het andere opvolgde en waarin de Duitse media de kroon spanden door te snoeien in hun wielerberichtgeving kregen diezelfde Duitsers lik op stuk van Paolo Bettini. Na een week waarin ze probeerden hem de start te weigeren, hier zelfs een kortgeding voor inspanden, heeft Bettini toch nog de kracht gevonden om sportief weerwoord te bieden.
Laat het duidelijk zijn : al wie gepakt heeft moet eruit, al wie niet gepakt wordt behoudt het recht op onschuld.
Uiteraard heb ik ook mijn twijfels ... mijn twee idolen waren Zabel en Bettini. De eerste zijn verhaal kennen we ondertussen. Laat me nog even blijven geloven in de kleine Italiaan.

Initiator Wielrennen...bijna ?

Eindelijk...afgelopen zaterdag vond het praktisch examen plaats in kader van de cursus "Initiator Wielrennen" die ik dit jaar gevolgd heb bij de Vlaamse Trainersschool.
Eindelijk... kan dat hoofdstuk afgesloten worden...hoop ik toch... (op de uitslag is het nog enige weken wachten) ...want naast een praktisch examen was er ook nog de stageperiode die moest afgewerkt worden inclusief het verslag daarover. Stageperiode die naast een aantal uren "observatie" ook diende te bestaan uit een eigenlijke "uitvoeringsperiode". Die bedroeg maar liefst 20 uur te spreiden over 8 verschillende aktiviteiten. Lijkt niet veel maar begin er maar eens aan als je ook nog actief bent binnen een club (bestuur en rennersbegeleiding) en dit moet combineren met het privé- en beroepsleven.

En toch was het de moeite waard.
Wat je soms denkt al te weten wordt dankzij een andere uitleg of dankzij ervaringsuitwisseling met andere cursisten vanuit een andere invalshoek bekeken.
Daarnaast is mijn stageweek in Gent (All-round fietskamp -Blaarmeersen) een absolute meevaller geweest. In de eerste plaats dankzij de deelnemende kinderen die van dag 1 tot 5 fantastisch hebben meegewerkt. Ook omdat de stage onder leiding stond van Kieran De Fauw. Zelf een ervaren pistier en gezien de kinderen ook op de piste "Eddy Merckx" de nodige initiatie kregen heb ik ook daar weer wat van opgestoken.

Volgende stap die ik begin dit jaar in gedachten had was om verder te gaan met een cursus "Trainer B". Dit idee heb ik alvast een jaartje in de de vriezer gestoken en hoop het komende jaar te benutten om op diverse vlakken verder ervaring op te doen. Zowel binnen de Dijlespurters als (hopelijk) ook een ander initiatief binnen de Vlaamse Wielerschool. (maar daar ten gepaste tijde meer over)

Ondertussen zijn we binnen de Dijlespurters volop bezig met de voorbereidingen naar het komende seizoen. Deze plannen maken we concreet op een rennersvergadering op 21 september.

Groepswerking...ook bij ons ?

Ook naar het WK atletiek gekeken ? Wat is het meeste opgevallen ? De straffe prestaties van verschillende Belgen die door hun prestaties al een ticket veroverden voor de Spelen in Peking ? Uiteraard. En toch sprong er een prestatie uit. Kim, Elodie, Hanna en Olivia. Wat een TEAM. Wat een race (4x100m) die de perfectie benaderd. Op uitzondering van Kim zijn ze individueel de mindere tov de andere deelnemende ploegen maar door hun volharding tijdens de maanden vooraf- ondanks de kritieken - hebben ze het als PLOEG klaargespeeld een prestatie neer te zetten. Een HECHT TEAM vorm je niet zomaar. Dit vraagt ook een inspanning van iedereen die in of nabij het TEAM betrokken is. Wat een zet van Kim, die na een prachtige 5e plaats op de 100 meter forfait gaf voor de 200 meter en eigenlijk daardoor aangaf waardering te hebben voor het werk dat haar 3 ploegmaats de voorbije maanden (samen met haar) geleverd hadden. Resultaat was een podiumplaats.
Laat het nu net die GROEPSGEEST zijn die ik ook in onze Aspirantenwerking nastreef. Ook daar komt dat niet vanzelf. Ook daar vraagt dit een inspanning van de renners en hun entourage. Ook al is het voorbije jaar al in de goede richting geëvolueerd, er zijn volgehouden inspanningen nodig om hierin nog sterker te worden.
Een mens leeft van uitdagingen...dus blijven we er voor gaan.

We did it (op 9 juni) !!!

20070610Ventoux

t' Is weer een tijdje stil geweest op deze blog. Hoog tijd dus om weer van start te gaan, en hoe kan ik dat beter doen dan met "letterlijk" het hoogtepunt van het jaar te beginnen. De Mont Ventoux natuurlijk...

Maandenlange voorbereiding, talloze trainingskilometers in alle uithoeken van het land, regen en wind trotserend ... samen met 9 andere KBC'ers trokken we elkaar mee op weg naar de grote uitdaging ... de beklimming(en) van de Kale Reus.

Met geen woorden te beschrijven: de waaier van gevoelens en emoties die je overvallen tijdens de klim naar de top... Ik ga me dan ook aan geen lyrische poging wagen maar me beperken tot het wel beschrijfbare...

Veel aangenamer dan vorig jaar waren de dagen voorafgaand aan de beklimming. Met mondjesmaat kwamen de KBC'ers aan in en rond Bedoin. Op donderdag waren we quasi allemaal gearriveerd en konden we een eerste trainingstochtje afwerken. Na een kleine 35 kilometer met een beperkt aantal "kleinere" klimmetjes waren we op een tiental minuten van onze aankomstplaats en begon het daar toch weer te onweren van jewelste zeker ! Nat tot op den bodem, grint en andere keien stroomden van de hellingen op de weg en maakten het rijden gevaarlijk. Terug in Bedoin aangekomen hebben we iets gedaan wat de meeste inwoners van Bedoin van hun ganse leven nog niet gedaan hebben ... op het grote plein waar zaterdags de start van de klim zou plaatsvinden hebben hebben we ons in de striemende regen - in "onzen Adam en Eva" - getracht van kledij te wisselen. Gino had immers aansluitend op ons tochtje een tafel gereserveerd in een "gerenomeerde" pizzeria in de buurt. Met z'n twintigen onder een afdak , de parapluus als bescherming opgesteld hebben we een leuke avond doorgebracht.

Nu we toch in de streek waren besloten we om vrijdag een stukje van de Gorges de la Nesque te gaan verkennen. Een "gorge" is een diepe vallei met steile afgronden, uitgesleten door een rivier, in dit geval de Nesque. Slingerend langs gapende afgronden, overhangende rotspartijen en tunnels uitgehouwen in de rotsen hielden we na een 20tal kilometer halt met de bedoeling om via dezelfde weg rechtsomkeer te maken. Maar ... enthousiast als we waren hielden we een stemming en besloten de ganse Gorge te doen ... maar we gingen wel halt houden aan de eerste de beste eet-, en drankgelegenheid die we tegenkwamen... de kilometers vorderden zonder dat we onze honger en dorst konden stillen... uiteindelijk stopte de teller na meer dan 70 zware kilometers... niet de meest ideale voorbereiding voor de dag nadien... maar wel weer een ervaring rijker...
Nadien gingen we ons in het Cultureel centrum in Bedoin aanmelden en konden we een rugzakje vullen met reservemateriaal dat door Sporta naar de top van de Ventoux gebracht werd zodat we ons na de klim konden omkleden. 's Avond ben ik met Ivan (big chief van de KBC Sportsponsoring) nog meegegaan naar de Persvoorstelling.
De vrijdagavond hadden we geen verdere gemeenschappelijke activiteiten gepland zodat ieder rustig op zijn ritme zich kon voorbereiden op de grote dag. Ik dus ook... dacht ik... maar wast dat effe verkeerd ingeschat... Met de bedoeling van rond 22u in mijn bed te kruipen (was het niet om te slapen dan toch alvast om te liggen en te rusten) ging ik - zoals het ne propere mens betaamt - eerst nog even naar de badkamer. Een badkamerdeur die ik trouwens nooit op slot doe, je weet maar nooit. Bij het terug naar de kamer gaan liep het fout... ik kreeg de deur niet meer open... roepen, op plafond en kleine (niet te openen en ondoorzichtig) raampje kloppend... niemand hoorde mij. 't Was dan ook niet in een hotel dat ik sliep maar op een domein met een aantal appartementjes. De bezetting is daar in die tijd van het jaar zeer beperkt... en zeker om tien uur 's avonds zijn er nog maar weinigen die hun kamer reeds opzoeken. Ondertussen zat ik daar schoon. Plan A "trek de aandacht" werkte niet, dan maar over naar plan B "hoe forceer ik een deur". Probleem: in een badkamer heb je meestal niet het geschikte materiaal liggen om een deur te forceren... ook nu dus niet... Wat gedaan in een kamertje van 2 op 1.5 meter ? Zweten natuurlijk... Dan maar proberen de deur in te beuken... ook niet ideaal met een badsloef aan je voeten... godverd... waarom lag mijn GSM nu in het keukentje ... uiteindelijk na veel stampen en sleuren kwam er beweging en begaf zowaar de deurstijl het.
Na goed en wel een dik uur ontsnapte ik uit mijn eigen badkamer... van een rustig avondje gesproken.

Zaterdag 9 juni D-DAY
Eindelijk was het zover. Het -voor de meesten nog onbekende- ging zijn geheimen prijsgeven. Geen spoor meer van de erbarmelijke weersomstandigheden van vorig jaar maar wel een stralend zonnetje... hoe stralend deze wel was zouden we later op de dag nog aan den lijve ondervinden...
Ingrid, Lies en Ilse verkozen te starten in Sault. De overigen kozen voor de tweede groepsstart om 8u30 in Bedoin om de grote massa te ontlopen.
Tot aan St. Esteve (ca 5km) was het aangenaam losfietsen. Nadien verdween de weg in het bos met een stijgingspercentage dat varieert tussen de 9% en 11%. De klim door het bos was ca. 10km lang en deed je vaak verlangen naar Chalet Reynard dat verschijnt na een km of 15. Op het plein voor de chalet even wat stilgestaan en naar de top staan staren.
Op naar de laatste 6 km. Dit laatste stuk dat door het befaamde maanlandschap slingert viel -omwille dat er quasi geen wind was- redelijk mee. Onderweg nog even halt gehouden aan het monument van Tom Simpson dat ik vorig jaar totaal gemist had. Dan op naar de laatste S-bocht en ja hoor 't was gelukt. Boven gewacht op een aantal collega's en samen afgedaald naar Sault. Heerlijke snelheden gehaald maar zodra de teller 68 km/u aangaf gebruikte ik toch maar de remmen. Beneden aangekomen in Sault hebben we de benen onder tafel gestoken en een spagettieke binnengewerkt. Samen zijn we dan aan de tweede klim van de dag begonnen langs de zgn. "mietjeskant". Maar dit vond ik nog zwaarder dan in de voormiddag. Na 14u in de namiddag onder een loden zon, geen bomen ter bescherming en geen briesje dat je zou kunnen doen afkoelen ... 't was zwaar. Met z'n vieren zijn we erin geslaagd om een tweede maal de top te halen, waaronder ook één dame , "ons Agnes". Chapeau!
Agnes, Ingrid, Lies, Gino, Werner, Eddy, Ronny, Bartel, Guido en Luk (Ivan ook natuurlijk...): allen hebben ze hun doel bereikt, allen hebben ze minstens éénmaal de top bereikt !!! En laat dat nou net zijn waarvoor we gekomen waren.
's Avonds tijdens de barbeque aan de prachtige gite waar Ivan en co lagen werden de snode plannen om ons te wagen aan een nachtelijke beklimming al snel opgeborgen.
Het geheel kende een een - voor mij toch - verrassend einde. Een welgemeend "dankuwel" in de vorm van een - door Agnes gebracht- gedicht ontroerde me (al zie je dat bij mij enkel vanbinnen) en bevatte ook nog een aardigheidje onder vorm van een aankoopbon bij Bosch Sport (hoe weten ze het ....)
Besluit: het waren 6 mooie maanden, die bewijzen dat SAMEN naar een doel toewerken zowel in de voorbereiding als in de afwerking zeer aangenaam kan zijn.
Volgend jaar: drie beklimming op één dag ... het zou mooi zijn ... maar daar moet ik toch nog eerst een nachtje over slapen.

Hematocriet of Hypocriet...

Is wat er de laatste dagen aan het gebeuren de zoveelste stuiptrekking vanuit het profpeloton ? Of staan we nu écht voor dé grote doorbraak die zich niet beperkt tot de bekentenissen vanuit de Telekom ploeg maar veel ruimer zou moeten gaan ?
Op regelmatige tijdstippen worden beschuldigingen ge-uit die dan vervolgens steevast ontkend worden door de betrokkenen of die na verloop van tijd een stille dood sterven. Vanaf dan is alles weer peis en vree tot de volgende opstoot van geruchten weer de kop op steekt. En altijd horen we dezelfde stellingnames gaande van" nu moeten ze maar tot op het bot gaan " tot " dit is de laatste kans voor het wielrennen " en ga zo maar door. Maar uiteindelijk draait heel die mallemolen nog altijd gewoon door.

Onlangs heb ik het boek van Jef D'Hondt gekocht. Dit boek bestaat uit drie grote delen. In het eerste deel geeft hij verhalen vanuit de buik van het peloton mee waarin hij zelf een actieve rol heeft gespeeld. Naam en toenaan worden vernoemd. Het tweede - ietwat saaiere deel - gaat over zijn eigen periode als wielrennen en hoe hij toen zelf reeds aan de verboden spullen zat. In het laatste deel geeft - de al zo vaak verguisde - Jean Marie Dedecker een nawoord.
Bij lezing van het eerste deel krijg je als niet-insider in de profwielrennerij bijna kippevel. De experimenten met allerlei substanties, de (soms fysisch erg pijnlijke) pogingen om dopinggebruik te maskeren, het bedrog bij dopingcontroles, de onthullingen over een Telekom systeem, de rol van Godefroot, het benoemen van de renners met naam en toenaam, ...

Moet je dit alles nu met een korreltje zout nemen of is het "de waarheid en niets dan de waarheid" ??? Wel, na de publieke bekentenissen van de laatste dagen, ben ik geneigd voor dit laatste te kiezen. Meer nog, waarom zou wat zich bij Telekom afspeelde zich niet hebben voorgedaan bij andere ploegen ???

Patrick Lefevere zegt " Mij interesseert het heden ".
Het probleem dat ik met deze uitspraak heb is dat de renners die in de jaren 80 en 90 hun prestaties probeerden te verbeteren ( sorry, ik bedoel "vervalsen" ) door toediening van niet opspoorbare producten nu in vele gevallen doorgegroeid zijn naar een rol als ploegleider of ploegmanager. Waarom zouden zij nu plots wel pleiten voor een cleane wielersport als je weet dat er ook vandaag de dag onopspoorbare producten bestaan. De vicieuze cirkel weet je wel...

Geliefd of uitgespuwd ... dat is het lot van Jean-Marie Dedecker. De middenweg (in zijn sportuitspraken) bestaat niet voor deze man. 't Is zwart of wit. Geen grijze zones. Hoe je het ook draait of keert , het is nog niet vaak voorgekomen dat hij heeft moeten inbinden na één van zijn "stoute" uitspraken. En als het gebeurde dan is dit vooral onder druk van dreigende processen of boetes. Zijn "getuigen" willen niet in publiek getuigen. Juist die publieke getuigenissen hebben we de afgelopen week mogen meemaken en ik hoop dat ook anderen hun ontkenningen gaan doorbreken.

Hoe het daarna moet verdergaan ??? Geen idee.

Oudenaarde - Geraardsbergen (5 mei 2007)

20070505_oudenaarde

Dé dag uit onze Ventoux voorbereiding. We zijn ingegaan op het voorstel van Jo, één van de anciens van 2006. Afkomstig uit de streek van Geraardsbergen heeft hij ons gegidst van Oudenaarde naar Geraardsbergen en terug. Grotendeels via de Ronde Van Vlaanderen route kregen we naast een aantal pittige hellingen ook de nodige ‘alles lostrillende kasseistroken’ te verwerken. Is het nu omdat de conditie beter wordt of heeft het eerder met parcourskennis te maken maar ik verteer de hellingen beter en beter. (maar gezien deze zijn nog klein bier zijn in vergelijking met dat bultje in de Provence is het nog koffiedik kijken hoe die verteerd zal worden)
Halverwege kwam onze 11-koppige groep samen aan op het bevoorradingspunt. Jo’s oprit was de place to be. Een rijkelijk, van allerlei sportieve hapjes, voorziene tafel kende succes met de Mattetaart als typisch streekgerecht. Bananen, koekjes, koude en warme dranken waren er allemaal. Een aantal onder ons hebben ook een graai gedaan in “de rode pot” … waarna ze vervolgens de eerste kilometers nadien vleugels kregen … Toch effe bij Jo navragen wat er in dat goedje zat.
Een goeie douche en een zonnig terrasje verder hebben we een bezoekje gebracht aan het Centrum Ronde Van Vlaanderen in Oudenaarde. Nostalgie en historiek gecombineerd met een aantal “doe activiteiten” zorgen dat de bezoeker zich en goed beeld kan vormen over de RvV. Voor ervaringsdeskundigen zoals wij … was dit vooral een bevestiging van wat we zelf al aan de lijve hebben ondervonden.
En nog was de dag niet gedaan … collega Luc had voor ons – via een lekker vier gangenmenu - nog een mooie afsluiter van de dag geregeld.

Oh ja … heeft iemand nu enig idee wat nu het echte verhaal was van “Het sleuteltje van Guido….” ???

Kemmelberg (15/04/07)

20070415_gits

Nadat we, samen met 18000 anderen, vorige zondag de Bosberg, Muur, Molenberg, Tenbosse en andere van Vlaanderens mooiste hellingen op het menu hadden staan trokken we vandaag naar Gits. In deze WestVlaamse uithoek schotelde Sporta ons een rit van 80 of 110 km voor. 't Weze gezegd, het was weer een (visueel) mooi parcours. Ondergetekende reed reeds na 1 km (voor de zoveelste maal dit jaar) lek en kon gelukkig rekenen op gangmaker Ivan om terug tot bij de groep te raken. Een oponthoud van 5 minuten levert algauw een achtervolging van ca. 20 km op.

Maar waar het vandaag op te doen was was de beklimming van de Kemmelberg.
De valpartijen van afgelopen week in Gent Wevelgem nog voor ogen reden wij via de kasseistrook naar boven en via de asfaltbaan naar beneden zodat we ook hier heelhuids uit kwamen.
Met nog minder dan twee maanden te gaan vooraleer we de Ventoux gaan veroveren denk ik dat de meesten onder ons aardig op schema zitten om de Kale Reus nog een stukje kaler te maken.

Schitterend weekend !!!

Eindelijk zon...
Tijdens de afgelopen winter hadden we zowel met de Aspiranten van de Dijlespurters als met de Ventouristen van KBC niet echt veel meeval qua weersomstandigheden tijdens onze trainingsritten.
Bij de Aspiranten zijn er een drietal groepstrainingen afgelast en hebben we tijdens de overige ons deel regen, hagel en wind gekregen. Maar die jonge gasten lieten zich hier niet door afschrikken, beten door...en kijk zaterdag was het zalig. Veel volk op training, een vlotte opwarming, wat spurtjes op verschillende versnellingen om af te sluiten met een paar "speledingetjes". Iedereen content hoop ik. Zoals elke groepstrainingen fietste ook vandaag Chris mee en maakte o.a. deze beelden.

Zaterdag het weekend goed ingezet...zondag het weekend nog beter verder gezet....
Met onze Ventouristen trokken we naar de uithoek van ons landje. Kanne Riemst was de bestemming voor ons 14daags Sporta ritje...allez ritje.... 't zijn ondertussen al 80 km die ons voor de wielen worden geschoteld.
Na enige kilometers langs het 'zonweerspiegelende' Albertkanaal passeerden we de impossante CBR cement fabriek. Wat verder lieten we de dijken voor wat ze waren en zochten we voorzichtig de eerste hellingen op. Sommige kuitenbijters, anderen dan weer net iets erger. Maar nog best te doen...dachten we...
Tot we de grens overstaken. Na enige kilometers ons leven gewaagd te hebben op smalle Nederlandse op en aflopende wegen - waar Nederlandse automobilisten quasi geen vaart minderden - reden we "Margraten" binnen. Geen vuiltje aan de lucht...ware het niet dat de beruchte "Cauberg" zich daar bevind... en ja hoor ... Sporta bood ons deze klim met plezier aan... Vele WK's, talloze Amstel Gold Races, en ook enige Tourritten namen deze Cauberg op in hun route. Maar ook wij overleefden deze klim. Verder zwoegend...maar vooral genietend van het mooie parcours en de prachtige omgeving ( herinner u één van de 10 geboden van de beginnende fietser : "GENIET") naderden we terug onze aankomstplaats. De stoelen op het terrasje in de zon waren al door de supporters gereserveerd. Een welverdiende beloning na een aantal uren van inspanning. Op nu naar 7 april ... waar de Berendries, Tenbossen, de Bosberg en de Muur op ons wachten.
Hierna een korte impresssie van afgelopen zondag.

20070401_kanne_riemst

BK veldlopen Oostende

Ik heb het enige weken geleden over Tia Hellebaut geschreven. Ik schrijf het nu ook over Dieter Vanstreels. (zie ook artikel van 13/01/07 op deze blog)
Als je als atleet een half jaar op voorhand een bepaalde datum in het rood aankruist in je planning en je op die dag ook effectief de juiste conditie hebt, waardoor je je doel kan bereiken, dan ben je een topper.
Onlangs uitgeroepen tot Beloftevolle Jongere door de gemeente Duffel heeft hij afgelopen weekend nogmaals een bevestiging gebracht van zijn talent. De voorbije winter alle crossen gewonnen waar hij aan deelnam was hij zondag uiteraard de meest geviseerde man tijdens het BK veldlopen voor scholieren in Oostende.
Na een koers (4.8 km) waarin hij het meeste kopwerk voor zijn rekening nam werd hij in de laatste kilometer op een 15tal meter achterstand gezet. Met een ongelooflijke eindspurt werd die achterstand in de laatste rechte lijn nog omgezet in winst. (om het met andermans woorden te zeggen "gewonnen met een tepellengte verschil").
Bewondering, ja zelfs wat ontroering, bij het zien van dit alles.
Proficiat Dieter, op naar een volgend doel !

Zullen zij "het licht zien" ?

Zoals je in één van de vorige artikeltjes kon lezen ging KBC, net als in 2006, op zoek naar 11 medewerkers bij wie het sportieve luik in hun leven op een zeer laag pitje stond of zelfs quasi onbestaande was.
Ze zijn gevonden...
Agnes, Bartel, Eddy, Gino, Guido, Ingrid, Lies, Luc, Marc, Ronny en Werner
Zonder gezegd te hebben dat zij lijden aan overgewicht, hoge bloeddruk, psychische spanningen, hartziekten, osteoporose, enz...is het voor hen wel duidelijk dat een regelmatige dosis beweging de gezondheid ten goede komt. Om hun onsportieve levensstijl om te zetten naar een meer gezondheidsbewust bestaan gaan we de komende maanden samen bewegen en sporten.
Omdat we pas gestart zijn op 12 februari moeten we via een ingekorte periode aan trainingsopbouw trachten te doen.
Om hen alvast op goede weg te zetten zijn we in februari een eerste maal samengekomen in KBC Havenlaan voor een kennismaking en om hen een aantal "opstartweetjes" te bezorgen.
Veel trainingsarbeid zal waarschijnlijk alleen dienen te gebeuren doch ondertussen hebben we al twee maal samen op de fiets gezeten in Mechelen (30km) en De Pinte (50km). Lijken deze afstanden je mee te vallen ? Wel, de komende maanden bouwen de uitdagingen zich stilletjesaan op (programma). Zo gaan we tegen einde mei regelmatig tot 100 km en dat in streken waar de heuvels ook "bergen" genoemd kunnen worden.... om dan op 9 juni één van de meest tot de verbeelding sprekende natuurfenomenen trachten te bedwingen.
De Kale Berg, De reus van de Provence ... De Mont Ventoux ... we komen eraan !!!

Fietsbehendigheid

Vandaag werden we (Dijlespurters VV) door het Sint Romboutscollege uit Mechelen gevraagd mee te werken aan een organisatie rond verkeersveiligheid en fietsbehendigheid. Leerlingen uit het 1ste tot 6de leerjaar konden op een hindernissenparcours (varierend in moeilijkheidsgraad) hun behendigheid testen. We waren aanwezig met een aantal aspiranten (die ook een hapje en een drankje van onze club kregen => foto's Chris Vennekens). Hans, Wietse, Peter en mezelf stonden mee in voor de begeleiding aan de proeven.
En dat behendigheid reeds best op jonge leeftijd wordt verworven bewijst de tweede foto

Initiator wielrennen

Sinds een paar maanden ben ik bij de VTS (Vlaamse Trainersschool) bezig de cursus "Initiator wielrennen" te volgen. Vele weekenden werden opgeofferd voor theoretische en praktische lessen. Ik kan je verzekeren dat als je uit een totaal andere sport - zoals atletiek - komt het geen evidentie is om dit lessenpakket te verwerken. Maar de praktische lessen maken dan weer wat goed.
Onthouden zal ik zeker het BMX'en....ik met mijn meter 96 op zo'n klein fietske over die bulten...'t was weer eens wat anders...
Iets wat niet zo expliciet gezegd maar is maar waar ik naar de toekomst toe wel wil aan werken is om de jongeren niet enkel het fietsen/trainen op de weg bij te brengen maar hen ook laten proeven van de overige wielerdisciplines. Onbekend is onbemind zegt men. Dus willen we jongeren met aanleg voor een bepaalde discipline niet laten verloren gaan voor deze sport is het onze plicht als club om hen via een beperkt aantal initiatieven het rijden op een piste, Mountainbike of BMX te laten ervaren. Dit zal iets zijn voor volgende winter.
Leuk was ook de samenstelling van onze groep cursisten. Mannen zoals ik die hun eerste stapjes in de wielrennerij zetten, tot mannen met ervaring die (omwille van subsidies) hun diplomaatje komen halen tot een groep laatstejaars (sport)studenten die de cursus (supergemotiveerd...) volgden i.f.v. het afwerken van hun GIP (eindwerk).
Gisterenavond hebben we de laatste examens gedaan. De komende maanden moeten we nog een aantal stage-opdrachten doen. Of het wat geworden is zullen we dan in het najaar te horen krijgen.

2m00 of WK veldrijden ?

... NIET de 'zaak Lefevre-Musseeuw-De Decker-VDB-...' (en zo kunnen we nog even doorgaan)
... NIET het ontslag van Marc -sportleider- Degryse (Jan, ze hadden je vorig jaar moeten houden en de kansen geven die je verdiende dan was men nu geen twee jaar kwijt geweest)
... moeten we onthouden van de afgelopen sportweek ...
... WEL de topmomenten die twee "kleinere wereldsporten" ons bezorgd hebben dit weekend. Kleinere wereldsporten waarin ons landje er in slaagt de toon aan te geven.
Zo was ik zaterdag toeschouwer op het Golden Highjump Gala in Brussel. Quasi alle wereldtoppers waren aanwezig op dit speciaal voor Tia Hellebaut opgezette 'hoog'staand feestje.
Veel sfeer in de zaal, elke springster begeleid door haar favoriete muziekje...de omstandigheden waren aanwezig...nu de prestaties nog... Als je dan weet dat heel de zaal zit te wachten op jouw prestatie én als je dan, zoals Tia deed, het kan afmaken in de allerlaatste sprong (met een beste wereldjaarpresatie van 2m00 én een verbetering van het Belgisch Record) dan ben je een wereldtopper! Niks ploegtaktiek....enkel jezelf met als enige hindernis de lat...een (h)eerlijke sport.
En zeggen dat de Franstalige bobo's van Atletiekbond dwars gingen liggen bij het voorstel om de Gouden Spike uitzonderlijk aan twee atletes toe te kennen. (Kim en Tia). We hebben eindelijk na zoveel jaren eens Europese kampioenen, laten we ze dan beiden het respect geven dat ze verdienen ! Arm Wallonië....

Tweede hoogtepunt van het weekend was het Wereldkampioenschap "om 't er 't meeste Belgenvallen".
Wie vooraf twijfelde aan een zoveelste Belgische Wereldkampioen werd voor gek verklaard. Na een paar minuten wisten we al beter. Beste man van de koers, Bartje Wellens, vond plots een afbakening op zijn weg en smakte met een rotvaart tegen de beton. Terwijl er de weken vooraf zoveel gedaan was om de veiligheid van het parcours optimaal te maken ... nooit eerder was het zo veilig ... toeschouwers achter dubbele afsluiting en wat nog allemaal ... en dan doet een ongelukkig maneuver van een tv-motard de droom van Bart naar de vaantjes en sleurde meteen ook Sven mee naar een mentaal dieptepunt. Knap van Bart dat hij zich terugvocht naar een vierde plaats...maar wat koopt hij daarmee...behalve veel respect van ondergetekende. Hun valpartijen waren de voorbode van nog meer Belgisch onheil ... Vervecken, Commeyne, nogmaals Nys, ... allemaal maakten ze onzacht kennis met de Belgische bodem ...Maar eind goed al goed .... want in tegenstelling tot zijn normale manier van koersen moest Erwin Vervecken nu zelf kampen voor elke meter winst op de koplopers. Dat hij daarin slaagde bewijst dat hij wel degelijk dé kampioenschapsrenner van de voorbije 12 jaar is. 3 titels en quasi steeds een podiumplaats, doe het maar na. Ondanks deze portie dramatiek voor sommige landgenoten was dit best een aardig 'kijkstukje' waar het tot de laatste bochten spannend bleef.

Twee dingen moeten me toch nog van het hart:

1. Jammer dat er zoveel 'dwaze loeiende supporters' (al heb ik moeite om ze supporters te noemen) hun frustraties moeten uitschreeuwen op moment dat er eens een buitenlander op kop rijdt. Wees blij dat ze er nog zijn, de buitenlanders die proberen de overmacht van onze Vlamingen te doorbreken. Wees blij dat zij zich niet bij voorbaat gewonnen geven. Wees blij dat zij wel beschaafd zijn gebleven...en ga zelf beschaamd naar huis.
2. Geef ons neutrale wielercommentatoren en niet de 'Michellen en Karl'tjes' die lyrisch worden als ze de exploten van de "helden van het peleton" mogen beschrijven ... allemaal in de hoop te mogen behoren tot de 'intimi' van deze renners. Hopen dat ze deelgenoot worden in de geheimen van het peleton...en daar vervolgens voor de rest in alle talen over zwijgen. Hopen dat ze het boek mogen schrijven van onze helden, de ploegvoorstelling mogen presenteren, emails schrijven ter verdediging van misstapjes,...
   Heren geef ons eerlijke neutrale commentaar en hou de rest van uw verhalen voor aan den toog...

Dieter Vanstreels: Beloftevolle Jongere in Duffel

Het moet niet allemaal wielrennen zijn wat hier de klok slaat. Dat bewijst atleet Dieter Vanstreels , een telg uit onze familie. Vandaag werd hij, door de gemeente Duffel, gehuldigd als Beloftevolle Jongere voor zijn prestaties in 2006 als 1ste jaars scholier. Ondertussen is hij tweedejaars scholier (net 16 geworden) en zijn er nieuwe uitdagingen genoeg, zowel in het veld als op de piste. Zo is er in maart het BK veldlopen in Oostende en hopelijk volgen dan in juli (als hij de selectienormen behaald) de EYOF. Zeg maar de Olympische Spelen voor de Europese jeugdtoppers. Wordt vervolgd dus....

Cool Slideshows

Meisjes ...naar de top ?

Eeuwenlang zijn vrouwen gezien als ‘het zwakke geslacht’.

Dat heeft ook in de sport zijn sporen nagelaten. Het is nog niet eens een generatie geleden dat de langste afstanden bij het hardlopen als te belastend voor vrouwen golden. Toen dat taboe eenmaal was opgeheven kwam dat bekende beeld van een totaal afgepeigerde vrouw, die wankelend over de eindstreep ging, wat weerzin en walging opriep. ‘De vrouw’ zou daardoor van haar voetstuk vallen. Inmiddels zien we dames de zwaarste gewichten heffen, enorme spierballen tonen en bij boksen en andere gevechtsporten rake klappen uitdelen. Een terechte emancipatie van vrouwen, ook in de sport.

Sporta wil met het "Ventourist/Ventousiast" project ook de (sportief minder actief zijnde) vrouwen stimuleren om regelmatig te bewegen met de fiets als middel.

Tijdens de eerste editie namen er 97 vrouwen deel, in 2006 steeg het aantal tot 207. Dit jaar trekt journaliste Annemie Struyf de campagne op gang. Als boegbeeld staat ze model voor de vrouwen die Sporta extra in de kijker wil zetten. Daarnaast is "Hope for Kabondo" één van de goede doelen die gekoppeld worden aan de Ventoux editie 2007 en waarvan Annemie (en Lieve Blancquaert) de initiatiefnemers zijn.

Het Jaar van de Fiets

Neen... "Het Jaar van de Fiets" is niet de benaming voor het Chinese nieuwe jaar (dat start op 18 februari) want dat wordt "Het Jaar van het Varken" ... maar is wel de indicatie dat 2007 een wervelend wielerjaar wordt.

De cijfers leren dat 32,2 % van de totale bevolking wielersport beoefent, wat de eerste plaats oplevert in de topvijf van meest beoefende sporten in Vlaanderen. Maar toch zijn weinig Vlamingen lid van een wielersportclub en is slechts een tiende van de beoefenaars jonger dan 19 !!!
Daarom wil Vlaams minister van Sport Bert (snif) Anciaux Vlaanderen massaal op de fiets krijgen, jongeren goesting doen krijgen in de wielersport en extra werken aan fiets- en verkeersveiligheid

Naast de ondersteuning van de gekende grote evenementen (Ronde van Vlaanderen, Vlaamse wielerweek, Zesdaagse van Gent, enz...) zullen ook een aantal nieuwe evenementen op touw worden gezet voor de "massa". Een greep uit het gamma:
** Zo zal "Evy fietst" op "één" te zien zijn in Vlaanderen Sportland. Naar aanleiding hiervan worden op 6 Vlaamse locaties grootse fietshappenings georganiseerd.
** Bloso zet het wielrennen als "Sporttak in de kijker" voor 2007.
** Ook de beklimming van de Mont Ventoux (een organisatie van Sporta) wordt mee opgenomen in de programmering van het ‘Jaar van de Fiets’.
** "Word Flandrien" (een concept van KBC) op 7 en 8 juli met o.a. een wielerrit voor miniemen, een tocht in het spoor van enkele profrenners, een wielertoeristentocht van 80 km en een recreantentoer van 30 km.
** De doortocht van de Ronde van Frankrijk zal niet onopgemerkt voorbijgaan. Zo zullen talrijke fietsactiviteiten voor het ganse gezin geprogrammeerd worden, zoals initiaties op de wielerbaan, BMX -en mountainbike parcours, competities met en tegen BV’s…
** "Het Fietsboekje" : Begin 2007 zal een fietsboekje uitgebracht worden met daarin alle mogelijke praktische informatie (verkeers- en veiligheidstips, interessante websites, de veilige fiets, activiteitenkalender van ‘Het Jaar van de Fiets’, inventaris BMX en MTB parcours, data belangrijke wielerwedstrijden, …), zowel voor recreanten als wielersporters. Het fietsboekje zal gedrukt worden op liefst 100.000 exemplaren.
** .......

Wie in december 2007 dus niet op een fiets heeft gezeten heeft het jaar waarschijnlijk op een andere planeet doorgebracht.