We did it (op 9 juni) !!!

20070610Ventoux

t' Is weer een tijdje stil geweest op deze blog. Hoog tijd dus om weer van start te gaan, en hoe kan ik dat beter doen dan met "letterlijk" het hoogtepunt van het jaar te beginnen. De Mont Ventoux natuurlijk...

Maandenlange voorbereiding, talloze trainingskilometers in alle uithoeken van het land, regen en wind trotserend ... samen met 9 andere KBC'ers trokken we elkaar mee op weg naar de grote uitdaging ... de beklimming(en) van de Kale Reus.

Met geen woorden te beschrijven: de waaier van gevoelens en emoties die je overvallen tijdens de klim naar de top... Ik ga me dan ook aan geen lyrische poging wagen maar me beperken tot het wel beschrijfbare...

Veel aangenamer dan vorig jaar waren de dagen voorafgaand aan de beklimming. Met mondjesmaat kwamen de KBC'ers aan in en rond Bedoin. Op donderdag waren we quasi allemaal gearriveerd en konden we een eerste trainingstochtje afwerken. Na een kleine 35 kilometer met een beperkt aantal "kleinere" klimmetjes waren we op een tiental minuten van onze aankomstplaats en begon het daar toch weer te onweren van jewelste zeker ! Nat tot op den bodem, grint en andere keien stroomden van de hellingen op de weg en maakten het rijden gevaarlijk. Terug in Bedoin aangekomen hebben we iets gedaan wat de meeste inwoners van Bedoin van hun ganse leven nog niet gedaan hebben ... op het grote plein waar zaterdags de start van de klim zou plaatsvinden hebben hebben we ons in de striemende regen - in "onzen Adam en Eva" - getracht van kledij te wisselen. Gino had immers aansluitend op ons tochtje een tafel gereserveerd in een "gerenomeerde" pizzeria in de buurt. Met z'n twintigen onder een afdak , de parapluus als bescherming opgesteld hebben we een leuke avond doorgebracht.

Nu we toch in de streek waren besloten we om vrijdag een stukje van de Gorges de la Nesque te gaan verkennen. Een "gorge" is een diepe vallei met steile afgronden, uitgesleten door een rivier, in dit geval de Nesque. Slingerend langs gapende afgronden, overhangende rotspartijen en tunnels uitgehouwen in de rotsen hielden we na een 20tal kilometer halt met de bedoeling om via dezelfde weg rechtsomkeer te maken. Maar ... enthousiast als we waren hielden we een stemming en besloten de ganse Gorge te doen ... maar we gingen wel halt houden aan de eerste de beste eet-, en drankgelegenheid die we tegenkwamen... de kilometers vorderden zonder dat we onze honger en dorst konden stillen... uiteindelijk stopte de teller na meer dan 70 zware kilometers... niet de meest ideale voorbereiding voor de dag nadien... maar wel weer een ervaring rijker...
Nadien gingen we ons in het Cultureel centrum in Bedoin aanmelden en konden we een rugzakje vullen met reservemateriaal dat door Sporta naar de top van de Ventoux gebracht werd zodat we ons na de klim konden omkleden. 's Avond ben ik met Ivan (big chief van de KBC Sportsponsoring) nog meegegaan naar de Persvoorstelling.
De vrijdagavond hadden we geen verdere gemeenschappelijke activiteiten gepland zodat ieder rustig op zijn ritme zich kon voorbereiden op de grote dag. Ik dus ook... dacht ik... maar wast dat effe verkeerd ingeschat... Met de bedoeling van rond 22u in mijn bed te kruipen (was het niet om te slapen dan toch alvast om te liggen en te rusten) ging ik - zoals het ne propere mens betaamt - eerst nog even naar de badkamer. Een badkamerdeur die ik trouwens nooit op slot doe, je weet maar nooit. Bij het terug naar de kamer gaan liep het fout... ik kreeg de deur niet meer open... roepen, op plafond en kleine (niet te openen en ondoorzichtig) raampje kloppend... niemand hoorde mij. 't Was dan ook niet in een hotel dat ik sliep maar op een domein met een aantal appartementjes. De bezetting is daar in die tijd van het jaar zeer beperkt... en zeker om tien uur 's avonds zijn er nog maar weinigen die hun kamer reeds opzoeken. Ondertussen zat ik daar schoon. Plan A "trek de aandacht" werkte niet, dan maar over naar plan B "hoe forceer ik een deur". Probleem: in een badkamer heb je meestal niet het geschikte materiaal liggen om een deur te forceren... ook nu dus niet... Wat gedaan in een kamertje van 2 op 1.5 meter ? Zweten natuurlijk... Dan maar proberen de deur in te beuken... ook niet ideaal met een badsloef aan je voeten... godverd... waarom lag mijn GSM nu in het keukentje ... uiteindelijk na veel stampen en sleuren kwam er beweging en begaf zowaar de deurstijl het.
Na goed en wel een dik uur ontsnapte ik uit mijn eigen badkamer... van een rustig avondje gesproken.

Zaterdag 9 juni D-DAY
Eindelijk was het zover. Het -voor de meesten nog onbekende- ging zijn geheimen prijsgeven. Geen spoor meer van de erbarmelijke weersomstandigheden van vorig jaar maar wel een stralend zonnetje... hoe stralend deze wel was zouden we later op de dag nog aan den lijve ondervinden...
Ingrid, Lies en Ilse verkozen te starten in Sault. De overigen kozen voor de tweede groepsstart om 8u30 in Bedoin om de grote massa te ontlopen.
Tot aan St. Esteve (ca 5km) was het aangenaam losfietsen. Nadien verdween de weg in het bos met een stijgingspercentage dat varieert tussen de 9% en 11%. De klim door het bos was ca. 10km lang en deed je vaak verlangen naar Chalet Reynard dat verschijnt na een km of 15. Op het plein voor de chalet even wat stilgestaan en naar de top staan staren.
Op naar de laatste 6 km. Dit laatste stuk dat door het befaamde maanlandschap slingert viel -omwille dat er quasi geen wind was- redelijk mee. Onderweg nog even halt gehouden aan het monument van Tom Simpson dat ik vorig jaar totaal gemist had. Dan op naar de laatste S-bocht en ja hoor 't was gelukt. Boven gewacht op een aantal collega's en samen afgedaald naar Sault. Heerlijke snelheden gehaald maar zodra de teller 68 km/u aangaf gebruikte ik toch maar de remmen. Beneden aangekomen in Sault hebben we de benen onder tafel gestoken en een spagettieke binnengewerkt. Samen zijn we dan aan de tweede klim van de dag begonnen langs de zgn. "mietjeskant". Maar dit vond ik nog zwaarder dan in de voormiddag. Na 14u in de namiddag onder een loden zon, geen bomen ter bescherming en geen briesje dat je zou kunnen doen afkoelen ... 't was zwaar. Met z'n vieren zijn we erin geslaagd om een tweede maal de top te halen, waaronder ook één dame , "ons Agnes". Chapeau!
Agnes, Ingrid, Lies, Gino, Werner, Eddy, Ronny, Bartel, Guido en Luk (Ivan ook natuurlijk...): allen hebben ze hun doel bereikt, allen hebben ze minstens éénmaal de top bereikt !!! En laat dat nou net zijn waarvoor we gekomen waren.
's Avonds tijdens de barbeque aan de prachtige gite waar Ivan en co lagen werden de snode plannen om ons te wagen aan een nachtelijke beklimming al snel opgeborgen.
Het geheel kende een een - voor mij toch - verrassend einde. Een welgemeend "dankuwel" in de vorm van een - door Agnes gebracht- gedicht ontroerde me (al zie je dat bij mij enkel vanbinnen) en bevatte ook nog een aardigheidje onder vorm van een aankoopbon bij Bosch Sport (hoe weten ze het ....)
Besluit: het waren 6 mooie maanden, die bewijzen dat SAMEN naar een doel toewerken zowel in de voorbereiding als in de afwerking zeer aangenaam kan zijn.
Volgend jaar: drie beklimming op één dag ... het zou mooi zijn ... maar daar moet ik toch nog eerst een nachtje over slapen.