Vandaag een tante gaan begraven. In onze jonge jaren zagen we elkaar al wel eens op een kerstfeestje dat door een andere tante van de grote familie Laerte werd georganiseerd. Wanneer zulke gelegenheden dan wegvallen verwateren ook die familiale contacten. Ze blijven dan beperkt tot trouwpartijen en begrafenissen. Wanneer je dan op een dag zoals vandaag al die vertrouwde gezichten terugziet en een beproefde familie steun ziet vinden bij elkaar dan wordt al het andere naar de achtergrond verdrongen. Wordt plots weer veel minder belangrijk en gerelativeerd.
Tweede reden om geen energie of woorden meer te verspillen aan iets waar toch niet meer aan te veranderen valt en er definitief een dikke streep onder te trekken is een reactie die ik ontvangen heb van iemand die heel wat zou kunnen betekenen voor de club. Maar gezien studies uiteraard voorgaan zal dat de komende periode wat moeilijker worden. Bedankt voor je steun !
“Every day you (may) make progress. Every step may be fruitful. Yet there will stretch out before you an ever-lengthening, ever-ascending, ever-improving path. You know you will never get to the end of the journey. But this, so far from discouraging, only adds to the joy and glory of the climb. (…) Don't give them what they want. Just ignore them, if they ask you straight up just tell them what it actually was, maybe go into a little detail to bore them, they'll get bored and leave you alone.”
Waar ging het uiteindelijk over ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten