Vlam

Wanneer waait hij uit vroeg je je als kind wel eens af.  Dé vlam die gedoofd zou worden - dat mag toch niet.  Het is immers een eeuwige vlam.  Maar gelukkig reizen er vier reservevlammetjes mee - allen ontstoken in Griekenland - achter de drager van de Olympische toorts.  Deze Olympische vlam vertegenwoordigt respect, vriendschap en vooruitgang.

Vannacht in Vancouver was het weer zover.  52000 mensen verenigd in één stadium om het grootste sportevenement op aarde op gang te schieten.  Hier kan niks tegenop.  Duizenden atleten die zich jaaaaaaaren hebben voorbereid op deze Spelen.  Europese, zelfs Wereldkampioenschappen waren enkel tussenstops in hun jacht op een selectie.  Profsporters voelen volgens mij deze Olympische spirit niet of nauwelijks.  Uitzondering hierop is o.a. Sven Nys die wel begrepen heeft waar het om draait.

Het gevoel dat je meemaakt als je als atleet een openingsceremonie mag meemaken moet onbeschrijfelijk zijn.  Samen leven - tussen wereldsterren - in het atletendorp.  Vanuit je eigen ervaring weten welke soms onmenselijke inspanningen - denk maar aan spartiaanse voorbereidingen van Robert Van Walle - je concurrenten hebben moeten doen creeërt een gevoel van samenhorigheid.

En dan is er nog Jacques Rogge, het grootste sportproduct dat België ooit heeft voortgebracht.  Toen ik jong was - lang geleden - ben ik hem beginnen volgen bij zijn eerste stappen in het BOIC.  Toen voelde je al dat dit niet zijn eindstation ging zijn.  Geleidelijk aan klom hij op op de internationale sportladder.
Een gentleman: voorkomend, respect gevend en ontvangend.  Ambitieus maar niet zelfingenomen.  Voor mij : dé Grootste Belg.

Helaas was er nog voor de officiele opening ook dit tragische trainingsincident.